Jak wyjść z nieudanego związku?

Postanowiłam w końcu o tym napisać, bo temat w gabinecie wraca jak boomerang! Praktycznie nie ma miesiąca, żeby jakiś pacjent nie zgłosił się z tego typu problemem.

 Owszem, są osoby, które potrzebują długoterminowej psychoterapii, bo… I teraz uwaga: bo są współuzależnione, są ofiarami przemocy, mają zaburzenie osobowości zależnej. Ale dzisiaj nie o nich! Każde z tych 3 wymienionych pojęć wymaga szczegółowego omówienia, dlatego nie będę o tym pisać pobieżnie. Jeśli będzie Was to szczególnie interesowało, zachęcam do wstawienia komentarza pod postem, a na pewno wezmę to pod uwagę przy planowaniu kolejnego tematu artykułu. Czytaj dalej „Jak wyjść z nieudanego związku?”

Bądź grzeczny – czyli jaki? Uważaj na kosmiczne oczekiwania wobec dziecka.

 

Jako matka „temperamentnego” brzdąca, wchodzącego właśnie w etap rozwoju, który daje mu już pewną autonomię (głównie motoryczną, ale oczywiście nie tylko) i co za tym idzie wiąże się z coraz częstszym „konfliktem interesów” na linii rodzic-maluch, zastanawiam się co to właściwie znaczy wychować GRZECZNE dziecko? Obawiam się niestety, że odpowiedź – jak całe rodzicielstwo – nie jest prosta a interpretacji tyle, ilu rodziców. Co gorsza, na każdym kolejnym etapie rozwoju, owa „grzeczność” oznacza co innego. Ale nie ma rady! Przyszedł czas, w którym muszę tę odpowiedź odnaleźć – sama dla siebie i dla mojego Syna 😉 A mam nadzieję, że też i dla Was.

My, dorośli bardzo często mamy skłonność, by patrzeć na dzieci (a dokładniej oceniać je na skali grzeczne-niegrzeczne) z perspektywy ich posłuszeństwa i poddawania się naszym nakazom i zakazom. Męczy nas ruchowa aktywność dzieciaków i hałasowanie, a do pasji (szczególnie, gdy się spieszymy) doprowadza konieczność kilkukrotnego powtarzania tych samych komunikatów (dość często z resztą bez zakładanego rezultatu). Czy zatem dziecko, które biega, głośno się śmieje, emocjonalnie pokrzykuje lub nie reaguje na komendy jest dzieckiem niegrzecznym? Często wydaje nam się, że tak (szczególnie gdy nie chodzi o nasze własne dzieci). Jednak takie myślenie to bardzo niebezpieczna pułapka. Bo wszystko to, o czym napisałam w poprzednim zdaniu tak naprawdę może być (i przeważnie jest!) objawem zdrowego rozwoju i stanowi normę w zachowaniu – szczególnie, gdy mówimy o naprawdę małych dzieciach. Czy wiedzieliście na przykład, że dopiero pomiędzy drugimi a trzecimi urodzinami dziecko zyskuje pierwsze neurologiczne podstawy do tego, by przynajmniej na chwilę zaprzestać działania – na przykład przestać biegać czy skakać w odpowiedzi na komunikat rodziców? Co więcej, chłopcy umiejętność tę zyskują później niż dziewczynki, ponieważ ich płat czołowy odpowiedzialny za rozwój samokontroli dojrzewa około roku później.

Grzeczny, czyli jaki? Czytaj dalej „Bądź grzeczny – czyli jaki? Uważaj na kosmiczne oczekiwania wobec dziecka.”

Patyk, czas i wolna przestrzeń, czyli jak nie zabić kreatywności kilkulatka?

Po Świętach pewnie wielu rodziców zastanawia się, gdzie upchnie kolejne stosy zabawek i gadżetów, które ich pociechy znalazły pod choinką. Tymczasem okazuje się, że piękne, grające, świecące i Bóg jeden wie co jeszcze robiące akcesoria nie zagwarantują naszym dzieciom ciekawej i niezapomnianej zabawy. Co gorsza, ich nadmiar – w domu, na sklepowej półce czy w reklamie, sprawia, że żadna, nawet najbardziej atrakcyjna i wymyślna zabawka nie jest w stanie zatrzymać uwagi najmłodszych na dłużej niż kilka chwil. Jej miejsce zajmuje kolejny obiekt westchnień, z którego radość znów potrwa najwyżej kilka dni.

Patrząc na dzisiejsze maluchy – nawet te, które nie wychowują się w zamożnych domach – mam wrażenie, że są niemal zasypane zabawkami. Przeważnie jest ich tak dużo, że dzieciaki same nie pamiętają, co tak właściwie już mają. Z rozrzewnieniem wspominam, że gdy miałam kilka lat, marzyłam o najmniejszym chociaż zestawie LEGO czy domku dla lalek znanej marki (ten ostatni został z resztą to dziś niespełnionym życzeniem;). Choć moje pokolenie urodzonych w latach 80./90. i tak nie mogło narzekać już na szare dzieciństwo i puste półki w sklepach, to jednak próżno szukać porównania z „klęską urodzaju”, z którą do czynienia mają dzisiejsze dzieci. Zabawki, które dziś możemy kupić są przeważnie piękne, interaktywne, kolorowe, mają walory edukacyjne i w założeniu dają ogromne możliwości spędzania wolnego czasu – zarówno w pojedynkę, jak i z rówieśnikami. Tymczasem okazuje się, że dzieciaki przeważnie szybko się nimi nudzą, rzucają je w kąt i (o zgrozo!) bez pomocy z zewnątrz nie potrafią zorganizować sobie angażującej zabawy – nawet w grupie. Czy przypominacie sobie może sytuację z własnego dzieciństwa, w którym mając do dyspozycji trochę wolnego czasu i towarzystwo choć jednego kolegi lub koleżanki nie wiedzieliście, co ze sobą zrobić? Jeśli tak bywało, trwało to przeważnie kilka sekund – aż do momentu, w którym uzgodniliśmy „w co się bawimy”. Nawet, jeśli do dyspozycji mieliśmy tylko piłkę, kawałek kredy, czy stary trzepak. Czytaj dalej „Patyk, czas i wolna przestrzeń, czyli jak nie zabić kreatywności kilkulatka?”