TOP 5 nieskutecznej komunikacji z dzieckiem

Moje mądrzejsze z każdym dniem dziecko zaskakuje mnie co chwila swoją niezależnością i „silnym charakterem” 😉 Równolegle sama siebie zadziwiam tym, że – mimo tego iż wiem, że to bez sensu- odruchowo używam zwrotów, które choć stanowią kanon rodzicielskich „odzywek”, są kompletnie bezskuteczne a nawet szkodliwe. 

Oto moje top 5, które staram się wyplenić ze swojego języka, choć przyznaję, łatwo nie jest…

1. „Kochanie, bądź grzeczny!”

Czyli jaki? Co to właściwie znaczy? Tak naprawdę każdy dorosły mówiąc to, ma trochę co innego na myśli. W zależności od sytuacji, ten magiczny zwrot może oznaczać coś innego. Skąd zatem kilkulatek ma wiedzieć, o co nam chodzi i czego od niego oczekujemy? Dlatego, gdy już wypowiem to idiotyczne zaklęcie, reflektuję się i próbuję ten komunikat uczynić jak najbadziej konkretnym i prostym- czyli na przykład „mów ciszej”, „przestań skakać po kanapie”, „usiądź na krześle” itp. Zazwyczaj działa (co oczywiście nie oznacza, że zawsze – świat byłby wtedy zbyt piękny).

2. „Uważaj!” 


Ale na co? Co mam zrobić? Robimy to odruchowo, widząc zachowanie dziecka albo okoliczności, które mogą mu zagrażać. Tyle tylko, że samo „uważaj” nie wnosi nic poza tym, że wywołuje dezorientację. Najczęściej łapię się na „uważaniu” podczas spacerów, dlatego staram się zastąpić lub przynajmniej uzupełnić ten komunikat. Na przykład tak: „zjedź na chodnik”, „zatrzymaj się”/„stop”, „jedzie samochód”, „schyl głowę” itp. Im konkretniej (ale możliwie krótko), tym lepiej 😉 Na wyjaśnienia dlaczego tak należy robić i na co uważać, przyjdzie czas w bezpiecznych okolicznościach, gdy potencjalne zagrożenie minie 🙂

3. „Ile razy mam powtarzać?!”/„Tyle razy ci mówiłam, że…!”


Możesz powtarzać nawet milion razy. Tylko po co? Skoro nasz komunikat pozostaje bez reakcji, to najczęściej znaczy, że: 
– nie został usłyszany (czyli uwaga dziecka skupiona jest na czymś innym)W otoczeniu są dystraktory, które uniemożliwiają usłyszenie lub skoncentrowanie uwagi dziecka na naszym komunikacie 
– komunikat jest niezrozumiały albo zbyt abstrakcyjny (jak „bądź grzeczny”Dlatego ten zwrot najlepiej wykreślić ze słownika, chyba że lubimy się same sobie pożalić. To zdanie na dzieciach raczej nie zrobi żadnego wrażenia (nie wiem jak u Was, ale na moim mężu też nie robi 😉 ).


4. „Nie płacz, nic się nie stało!” 

To chyba jedno z najgorszych i szkodliwych z rodzicielskich sloganów. Dlaczego? Po pierwsze dlatego, że dajemy dziecku do zrozumienia, że jego emocje są dla nas kłopotliwe lub są wstydliwe, więc trzeba im zaprzeczyć i jak najszybciej zahamować. A po drugie zaklinamy rzeczywistość. Nawet jeśli to co się stało obiektywnie jest drobnostką, to jeśli wywołało u dziecka emocje, które spowodowały płacz, to jednak z jego perspektywy coś się musiało stać. Dlatego chcąc uspokoić dziecko (bo taki jest przeważnie nasz cel, gdy to mówimy),  znacznie lepiej jeśli przytulimy dziecko i opiszemy, to co się stało („przewróciłeś się”, „zabolało cię kolano”, „kolega był niemiły”) i nazwiemy uczucia malucha („jesteś smutny, „jest ci przykro”). Taka „parafraza” tego co się wydarzyło i towarzyszącym temu emocjom potrafi działać cuda. Dlaczego? Bo dziecko poczuło się zrozumiane. Jeśli chcemy dodatkowo wytłumaczyć dziecku, że to co się stało nie było faktycznie aż takim dramatem, po chwili możemy powiedzieć, że „rana się zagoi”, „za chwilę przestanie boleć” czy że „z kolegą zawsze można o tym porozmawiać  i się pogodzić”. Przydatne są równie historie z własnego dzieciństwa, bo buduje wspólnotę malucha z rodzicem. 

5. „Uspokój się!” 

Podobnie jak „Nie płacz!” pokazuje, że mamy kłopot z dziecięcymi emocjami. Wiec dajemy im do zrozumienia, że tym uczuciom trzeba zaprzeczyć albo je stłumić.A nie w tym rzecz – naszym zadaniem jest nauczyć dziecko nazywać (smutek, radość, złość, strach, wstręt, oczekiwanie, rozczarowanie itd.) i rozumieć emocje (zauważać kiedy i w jakich okolicznościach się pojawiają) oraz nauczyć takich form ich wyrażania i reakcji, które nie będą destrukcyjne i szkodliwe dla otoczenia („zamiast uderzyć kolegę, powiedz mu, żeby oddał ci zabawkę, bo chcesz się nią pobawić” albo „zamiast wykrzyczeć koleżance, że jest głupia, powiedz że złości cię, że cię przedrzeźnia”). A tak na marginesie, na Was działa, gdy jesteście wystraszona, złe, sfrustrowane albo smutne i ktoś każe Wam „się uspokoić”? Na mnie działa – jak płachta na byka 😉  

A u Was jakie zwroty są kwintesencją wychowawczej porażki? Co najtrudniej Wam wyeliminować, mimo że wiecie, że nie działa?
A może podzielicie się swoimi historiami, przykładami konstruktywnej zmiany i własnymi, wypracowanymi rodzicielskimi „patentami”? Z niecierpliwością czekam na Wasze komentarze 🙂

„I ślubuję Ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską…” Czy zdrady można uniknąć?

Z dotrzymaniem przysięgi składanej wybrance lub wybrankowi życia niestety coraz więcej z nas ma spory problem i to w zasadzie w każdym jej aspekcie. I choć związek bez miłości, wierności i uczciwości trwać może nadal (ba! Sądzę, że większość związków ma pewne istotne braki w tych obszarach), to jednak coraz częściej decydujemy się na zakończenie relacji, która nas nie satysfakcjonuje – z różnych powodów. I mimo, że tak naprawdę zdrada jest przeważnie wynikiem a nie przyczyną małżeńskich problemów, to jednak wciąż ogromna cześć osób decydujących się na rozwód czy rozstanie właśnie niewierność wskazuje jako główny powód zakończenia związku. 

Jeśli więc wyłączność jest dla nas tak istotnym elementem relacji, to co może pomóc nam wytrwać (swoją drogą już samo to słowo wskazuje na trud tego zadania 😉 przez lata w uczciwym, lojalnym i dość udanym związku? Czy jest coś, co robimy źle, zwiększając prawdopodobieństwo dopuszczenia się zdrady? 

Jednoznacznych recept i odpowiedzi brak, ale kilka tropów mimo wszystko warto podjąć.

A na początku był… BRAK 

Poza związkiem zaczynamy rozglądać się (mniej lub bardziej świadomie) wtedy, gdy w relacji czegoś nam brakuje. Oczywiście mam tu na myśli w pełni subiektywne odczucia którejś (lub obu) stron – nie zawsze musi to oznaczać, że skoro czegoś nam w związku brakuje, to jest to „wina” partnera lub partnerki. Generalnie jednak podatność na zdradę zazwyczaj nierozerwalnie wiąże się z tym, że jakaś nasza potrzeba (emocjonalna, intelektualna, seksualna itd.) nie zostaje zaspokojona… „Bo on mi nie pomaga/nie docenia/ignoruje”, „bo ona ciągle jest zmęczona”, „bo nie mamy o czym pogadać – jego rajcuje tylko piłka nożna a ja poszłabym do teatru”, „bo ona musi codziennie pogadać z mamusią”, „bo ona by tylko ciągle w domu siedziała, zamiast gdzieś wyjść”.. itp., itd.

Mamy więc punkt zapalny. Iskra poszła. Pytanie jednak, co dalej z tym robimy. I tu ogromne znaczenie ma dojrzałość, empatia i komunikacyjne kompetencje partnerów – bo jeśli czegoś nam brakuje, ale nie potrafimy o tym szczerze powiedzieć, spokojnie porozmawiać i spróbować wzajemnie zrozumieć swoje argumenty, to kryzys mamy gotowy. Brak skutecznej komunikacji sprawia, że poczucie niezrozumienia i frustracja rosną. Coraz częściej się kłócimi, coraz mniej rozmawiamy. Nie wiadomo kiedy para zakochanych przeobraża się w przeciwników na ringu, którzy wzajemnie okładają się ciosami składającymi się z wyrzutów, fochów i wzajemnego żalu. Każdy okopuje się na swoich pozycjach i o otwartym, skoncentrowanym na porozumieniu dialogu nie ma nawet już co marzyć. Dlatego szukamy odskoczni albo alternatywy gdzieś na zewnątrz.

Bo w nowej relacji nie będzie monotnii codziennego życia, wyzwań i domowych obowiązków. Będą za to (przynajmniej przez chwilę) motyle w brzuchu, różowe okulary na oczach i ekscytacja.

Tych miłosnych uniesień i „haju” zakochania pragnie niemal każdy z nas. Dlatego wielu osobom (jednym częściej, niektórym tylko incydentalnie) tak trudno oprzeć się pokusie – romansu, jednorazowego skoku w bok czy małego, pozornie niewinnego flirtu.

Gwóźdź do trumny

Kryzysy zdarzają sie w każdym związku. Nie ma się co oszukiwać, że zawsze będzie idealnie. Po kilku latach wspólnego życia każdy z nas miewa czasem dość swojego partnera czy partnerki. Możemy być sobą zmęczeni, mogą wkurzać nas nasze wzajemne wady, możemy mieć do siebie pretensje o różne sprawy. W tym wszystkim jednak duże znaczenie ma „kaliber” spraw, co do których nie możemy się zgodzić i które nam przeszkadzają. Co innego, gdy źródłem nieporozumień są niepozbierane z podłogi gacie, a co innego, gdy siedząca w nas głęboko zazdrość (np. o osiągnięcia partnera, jego/jej relacje z rodziną pochodzenia) i siedzące za nią poczucie krzywdy i bycia gorszym. Czym innym będą kłótnie o to, że on znów wyskoczył na piwo z kolegami, a czym innym głębokie nieporozumienia dotyczące kwestii posiadania potomstwa i życiowych priorytetów. Krótko mówiąc, problem problemowi nie jest równy.

Jednak łączy je jedno – o wszystkim trzeba próbować rozmawiać, nie wstydzić się swoich uczuć, myśli i wątpliwości. Nawet i to nie daje gwarancji sukcesu, ale pewne jest, że jeśli nawet nie spróbujemy nawiązać nici porozumienia z partnerem, to rozkład związku mamy murowany. Jeśli zaś nie czujemy, że w drugiej osobie nie mamy sprzymierzeńca i przyjaciela, to trudno nam będzie się porozumieć. Dlatego brak przyjaźni między partnerami uznałabym za jednen z kluczowych czynników ryzyka.

Za bardzo ważną determinantę pchającą nas do zdrady uważam też nudę i monotonię. I żeby ktoś sobie nie pomyślał, że chcę Was przekonywać, że fajwerki mają być w związku przez cały czas. Osobiście mam przekonanie, że nie ma takiej opcji. Jednak pomiędzy „szałem ciał” i karuzelą emocji a totalną stagnacją i poczuciem beznadziejnej nudy jest dość sporo przestrzeni. Cała trudność polega na tym, by w obliczu codziennych życiowych obowiązków i wyzwań związanych z wychowaniem dzieci, utrzymaniem domu i wywiązaniem się z zawodowych zadań, umieć znaleźć wspólny mianownik i tak zorganizować rodzinne życie, by oboje partnerzy czuli, że wspólnie przeżywają coś fajnego, interesującego – coś co łączy ich w pozytywnych wrażeniach i doświadczeniach. Coś, o czym będą mogli rozmawiać, wspólnie wspominać, razem się z tego śmiać.

Mam wrażenie, że chyba wszystko co napisałam powyżej brzmi dość wymagająco i co za tym idzie, pesymistycznie. Ale to wcale nie tak do końca! Teoria o strzale Amora jest atrakcyjna, ale mocno naciągna, dlatego grunt, to przyjąć do wiadomości, że miłość (ta wieloletnia) wymaga nie tylko odpowieniego dobrania się partnerów (Nobel dla tego, który wyjaśni dokładnie, co to w zasadzie oznacza), ale też (a może przede wszystkim) dużej dojrzałości i świadomości, że nad związkiem trzeba stale pracować i się starać.

Co zatem powinniśmy zrobić, by zwiększyć swoje szanse na długoletnią i satysfakcjonującą relację „na wyłączność”?

Poniższa lista jest w sumie niedługa i pozornie oczywista – w praktyce jednak dość trudna do realizacji. Ale w końcu – kto, jak nie my? 😉 Próbować zawsze warto!

Moim zadaniem żelażne punkty na liście stabilnego i szczęśliwego związku to:

  1. wzajemny szacunek
  2. próby komunikacji w dwie strony – czyli mówimy, SŁUCHAMY i staramy się ZROZUMIEĆ
  3. wsparcie w istotnych kwestiach i trudnych sytuacjach, dzięki któremu czujemy, że w obliczu różnych życiowych katastrof, nie zostaniemy sami
  4. opiekuńczość w stosunku do partnera/partnerki (drobne gesty, myślenie o tym, czego by potrzebował, czego chciała)
  5. sprawianie małych przyjemności i robienie nawet bardzo drobnych, ale miłych niespodzianek, które daje poczucie, że wciąż jest się dla kogoś ważnym i że ten ktoś chce dla nas dobrze
  6. poszanowanie wzajemnej odrębności, własnej przestrzeni i zaufanie – że nawet jeśli partner/partnerka robi coś beze mnie, to ma do tego pełne prawo i z pewnością nie robi nic przeciw mnie, a raczej coś, co służy jego/jej rozwojowi i dobremu samopoczuciu

U podstaw tego wszystkiego leżeć musi jednak przekonanie, że związek nigdy nie jest idealny. To nie bajka. Fundamentem „dobrej miłości” są natomiast realistyczne oczekiwania wobec partnera i siebie samej/samego oraz poczucie, że nic nie jest nam dane na zawsze i aby utrzymać dobry związek, konieczny jest wysiłek i zaangażowanie. CODZIENNIE! 🙂

O rozwoju, który wymaga ryzyka…

„Zawsze robiłam coś, do czego nie byłam w pełni przygotowana. Myślę, że tak właśnie rośniesz.”

Marissa Mayer

„Nie dam rady”, „To nie dla mnie”, „Przecież nie mam doświadczenia”, „Nigdy tego nie robiłam”… Nie wiem jak Wy, ale ja bardzo często borykam się z tym, że pomysły na życiowy rozwój lub zmianę, które pojawiają się w mojej głowie są blokowane przez tego rodzaju myśli. Staram się z nimi walczyć i przede wszystkim możliwie urealnić, czyli odnieść do rzeczywistości, by sprawdzić, czy faktycznie mają w niej pokrycie. Jednak co tu dużo mówić – nawet mimo racjonalnych argumentów nie jest łatwo się ich pozbyć lub – co jeszcze trudniejsze – zaryzykować i podjąć działanie, mimo tego rodzaju obaw. Czytaj dalej „O rozwoju, który wymaga ryzyka…”

Nim znów postanowisz, najpierw podsumuj to, co było. O postanowieniach noworocznych

Pewnie wielu z nas właśnie z zapałem wdraża w życie swoje noworoczne postanowienia. Niektórzy być może już nawet zdążyli o nich zapomnieć albo je porzucić. Tymczasem moim zdaniem nasz podstawowy problem z tymi wszystkimi zadaniami na nowy rok polega na tym, że, po pierwsze, są one mało konkretne i często nierealne, a po drugie, jest ich zbyt wiele.

Dlatego, żeby ułatwić sobie realizację noworoczego planu samorozwojowego warto najpierw zastanowić się, co w ostatnim czasie (choćby i ostatnim roku) udało nam się zrobić, a co się nie powiodło i dlaczego. I to będzie pierwszy ogromny krok do przodu!

Bliskie spotkania trzeciego stopnia, czyli konfrontacja z samym sobą

Zdaję sobie sprawę z tego, że dla większości próba zastanowienia się i podsumowania jakiegoś okresu swojego życia bywa często trudnym i nierzadko mało przyjemnym zadaniem. Odsuwamy od siebie tego rodzaju myśli i nie chcemy roztrząsać tego, co było (szczególnie, gdy mowa o osobistych porażkach lub traumach). Czytaj dalej „Nim znów postanowisz, najpierw podsumuj to, co było. O postanowieniach noworocznych”

Idą, idą Święta a Ty padasz z nóg?! Po co nam właściwie tytuł perfekcyjnej pani domu?

Prezenty, ozdoby, zakupy, szykowanie dwunastu świątecznych potraw i oczywiście sprzątanie… Istny szał! A Wy, wpadliście już w przedświąteczną gorączkę? Co prawda niektórzy to lubią, ale… Ale jednak większość przeżywa w związku z tym ogromny stres. Tylko właściwie dlaczego, skoro cały ten dziki pęd fundujemy sobie sami?

Nie wiem jak Wy, ale ja w ostatnich latach też zaczęłam wpadać w rolę doskonałej gospodyni, co to musi posprzątać, przygotować dom (tylko na co? Z tego co wiem, Mały Jezusek nie robi inspekcji po kątach), upiec, ugotować i oczywiście dla wszystkich przygotować prezenty. Nawet zaczęło mi się to podobać, ale warunek był jeden – żeby to wszystko było przyjemne, człowiek musi mieć naprawdę sporo czasu. A większość z nas zwyczajnie nie dysponuje nim w nadmiarze. A wtedy zaczyna się robić nieprzyjemnie.

Dlatego w tym roku – po raz pierwszy w roli pełnoetatowej matki pracującej, która „dla kaprysu” zafundowała sobie jeszcze podyplomowe studia, uznałam, że jednak sobie z tymi przygotowaniami trochę odpuszczę. Postanowiłam, że „wyżyję się” wyłącznie w kwestii świątecznych prezentów, które prawdę mówiąc uwielbiam wybierać i kupować, chociaż w między czasie nagadam Mężowi, że „wszystko na mojej głowie” i ogólnie to „zawsze ja muszę o tym myśleć”. Czytaj dalej „Idą, idą Święta a Ty padasz z nóg?! Po co nam właściwie tytuł perfekcyjnej pani domu?”

Cienka czerwona linia, czyli gdzie kończy się żałoba a zaczyna depresja?

Zdrowie i choroba to nie dwa odrębne, przeciwstawne sobie stany, ale pewnego rodzaju kontinuum. Szczególnie w przypadku zaburzeń i chorób psychicznych często trudno wyznaczyć wyraźną granicę pomiędzy tym, co jeszcze stanowi normę, a tym co już nią nie jest. Dlatego dziś chciałam napisać o żałobie, która prędzej czy później dotyka każdego z nas. Niekiedy zdarza się, że niepostrzeżenie zamienia się ona w chorobę, na którą globalnie cierpi dziś ponad 350 mln ludzi, a według ekspertyz WHO do 2030 roku będzie najczęstszą zdrowotną przypadłością na świecie. Dokładnie tak, chodzi o depresję…

Napisałam, że żałoba prędzej czy później dotyka każdego z nas, czasami nawet przeżywamy ją wiele razy. I nie chodzi wyłącznie o to, że to dojmujące poczucie straty towarzyszy nam tylko wtedy, gdy mierzymy się ze śmiercią kogoś bliskiego, ale również w innych krytycznych sytuacjach życiowych – np. po rozstaniu, rozwodzie, poważnym konflikcie rodzinnym i zerwaniu relacji, utracie pracy… Wielu ludziom trudno ocenić, kiedy staje się ona już stanem chorobowym, a kiedy jeszcze mieści się w granicach normy. Czasami zbyt długo zwlekają z decyzją, by skorzystać z pomocy specjalistów. Niekiedy zaś odwrotnie- od razu po stracie kogoś bliskiego „biegną” do psychiatry, bo to, co czują staje się dla nich nie do zniesienia. Takie osoby zaczynają przeważnie zażywać leki, które nazwałabym „ogłuszaczami-przytępiaczami”, zamiast przeżyć ten trudny czas prawdziwie, przepłakać, posmucić się, pozłościć, zatęsknić…

Czym jest żałoba i jak ją przeżywamy? Czytaj dalej „Cienka czerwona linia, czyli gdzie kończy się żałoba a zaczyna depresja?”